Lola Lola; Bir Ankara Trajedisi

Her defasında bu kez düzenli yazıcam bloga desem de maalesef uyamıyorum işte. Tıpkı diyete devam edemediğim gibi. Neyse gecen postumu İstanbul'dan girmiştim şimdi Ankara'dayım ama durun öyle istemeyerek üzülerek falan gelmedim buraya gayet isteyerek, kelebek gibi uçarak geldim...

Kocamı özledim sonra burda ajansta işe girdim. İstediğim işi sevdiğim işi yapma fırsatı buldum sonunda...

İki gündür iş çıkışı toplantıya giriyorum eve pestilim çıkmış halde geliyorum, toplantı inanılmaz sıkıcı dergi çıkartıyoruz ama benim ilgi ve bilgi alanımdan çoook uzak bi konuda. Eve gelince ekstradan bakmam gerekiyor konulara, araştırma yapmam gerekiyor sonra evi bok götürüyor kaç gündür...

Paxili bıraktım, depresyon kapı eşiğinde bekliyor her an girdi girecek içeri.

Bi de çalışmak ne boktan şeymiş maaş günleri hariç tabi .

Haftabaşı geri saymaya başlıyorsun pazar geliyor, geldiği gibi ışık hızında geçiyor sonra yeniden pazartesi ve yeniden pazarı iple çekiş...

ömür "neydim lan, ne oldumm, ha salı! aaa cuma gelmiş! eyvah saat 8.00 geç kalıcam! öğlene ne yesem? derken geçiyor...

İnsanın kendi kendine kalması güzel şeymiş çalışırken 'beyin mıncıklaması' yaşıyorum böyle ruhum gökyüzüne doğru çıkmış da kendimi oralardan bi yerlerden izliyor gibiyim.

Kabul çalışmayı sevmiyorum... Şöyle "ayyy hayatım ben çalışmadan duramam evde kafaları yeriiim" kadını olamadım ben.

illa alarmsız uyanıcam illa kahvaltımı simitle değil, zeytinli peynirli reçelli omletli yapıcam. Kırk saatte oje sürcem, geniş genişş tv seyretcem bıdı bıdı bıdıııı

Keyifsizim bugün bazen şımarıklıktan keyifsiz olurum ama bugun gerçekten keyifsizimm zaten öyle nankör bloggerım ki iyi olduğum zamanlar burası aklıma gelmez...

Neyse son dakika haberleri böyle postuma burada son verirken yukarıya havale ettiğim iki dileğimi tekrar yolluyorumm portakal yokuşunda bir evin içinde minik bir cadıı...

Behzat Ç. ne alaka diyenlere Ankara'nın simgesi artık bi Kocatepe bi Atakule ee bi de Behzat Ç.

sevgilerrr millettt